Het Zelta Zirgs circuit in Kegums ken ik op m’n duim. Ik kom er al vijftien jaren en menigmaal heb ik daar een zware en harde strijd moeten voeren met Kristers Sergis om de eerste plaats. Nu zijn de broers Daiders, die wordt gecoacht door Sergis, en onze WSP klant Maris Rupeiks de belangrijkste Letse tegenstanders.

Bij de trainingen en kwalificaties voelde ik al snel dat het niet goed zat met Sven. Zijn ribben die hij in België had gebroken waren flink ingetapet om de pijn enigszins te ontlasten maar dat belemmerde Sven weer in zijn ademhaling. Ook een lange periode zonder zware training had zijn sporen achtergelaten bij Sven. Want vergeet niet dat Sven elke dag aan zijn conditie werkt!

Er zat dan ook niet meer dan een derde plaats in bij de kwalificaties.

Zondags steeg de temperatuur als snel tot tropische waarde en er stond geen zuchtje wind. Het zou voor iedereen een loodzware dag worden, dat was wel zeker. We vertrokken in de eerste manche als derde en een ronde verder hadden we al de tweede plaats te pakken achter Bax/v.d. Boogaart. Nog een ronde verder lagen we eerste. Maar we konden onze voorsprong niet uitbreiden, Bax bleef aan ons wiel en in de zesde ronde ging het fout toen we na een mega-jump verkeerd terecht kwamen en Sven zich opnieuw bezeerde aan zijn rug. Vanaf dat moment was niet meer mogelijk om ons echt met de strijd te bemoeien. Sven schreeuwde het uit van de pijn en de tropische temperaturen deed hem naar adem snakken. Aan de kop bleef Bax tot de laatste ronde aan de leiding totdat zijn bakkenist totaal uitgeput in elkaar zakte. Om Sven zoveel mogelijk te sparen hadden wij ons verder niet meer bemoeid met de kopplaatsen maar door het uitvallen van Bax schoven we nog een plaatsje op en werden we uiteindelijk nog als vijfde afgevlagd, zeker geen slecht resultaat gezien de situatie van Sven.

Toen we om klokslag 16 uur vertrokken voor de tweede manche waren de temperaturen tot ongekende hoogte gestegen. Wederom namen wij kopstart maar Rupeiks/Stupelis namen de tweede ronde de koppositie al over. Daarna ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts bij ons. Sven kampte al snel weer met conditieproblemen en na tien minuten viel hij weer uit het zijspan. Terwijl links en rechts duo’s het loodje legden vanwege uitputting bleven wij in een rustig tempo doorgaan, elke punt was meegenomen. Uiteindelijk kwamen we als veertiende over de finish. Geen mooi resultaat maar de punten tellen en onze voorsprong op Daiders bleef met 73 voorlopig nog voldoende om ons vooralsnog geen zorgen te maken.

Van Kegums naar het in noord-Estland gelegen Kivioli is maar een dagje rijden. We hadden dus alle tijd om ons te verplaatsen, wat onderhoud te plegen en ook om een paar dagen rust te nemen. Sven Verbrugge vertrok ’s maandags direct naar België om zich bij zijn therapeut te melden zodat hij een week later wellicht wat meer opgeknapt was.

Het circuit van Kivioli is aangelegd op het terrein van een oude cokes berg en de omgeving doet een beetje saai aan. Maar de baan is een stuk aangenamer voor de bakkenisten dan Kegums zodat ik goede verwachtingen had dat we toch weer redelijk wat punten bij elkaar konden sprokkelen. Aan een overwinning durfde ik niet te denken, heel jammer want wij gaan altijd voor de eerste plaats maar dit keer waren de punten belangrijker.

Zaterdags waren er eerst weer de trainingen en het ging voor geen meter met Sven. Eigenlijk nog slechter dan een week eerder. Ik was een beetje teleurgesteld en liet me tegenover de Letse televisie ontvallen dat ik in Rusland misschien zou moeten starten met een andere bakkenist. Dat bracht een hoop geruchten op gang die totaal niet op waarheid berustten.

Net als een week eerder kwamen we niet verder dan een derde plaats bij de kwalificaties. Tevreden waren we allerminst. Vooral Sven niet, hij was moe en voelde zich ’s avonds ziek. Had veel last van de tape om zijn ribben dat veel te strak bleek te zitten. Nog dezelfde avond besloot Sven om alle tape er af te halen in de hoop dat hij zondags wat beter kon ademhalen.

En achteraf bleek dat een heel goede beslissing van hem. Het ging zondags een stuk beter en in overleg zouden we kiezen voor een resultaat in de middenmoot, geen overwinning nastreven maar gewoon punten proberen te pakken. De eerste manche werden we zevende en de tweede manche vierde. En in die tweede manche wisten we ook nog Daiders achter ons te houden die na een slechte start uiteindelijk slechts zesde wisten te worden. Zodoende verloren we slechts drie punten voorsprong op Daiders en bleven nog steeds met een verschil van 70 punten aan de leiding. 
  

Op naar het volgende land, Rusland, het buurland van Letland en Estland. Maar daar is ook alles mee gezegd. Vanuit Kivioli ben je binnen een uurtje aan de Russische grens maar dan begint de ellende. Reken maar op een wachttijd van een dag als je met een vrachtwagen bent. En dat allemaal voorbij wachtte ons een reis van enkele duizend kilometer naar het in centraal Rusland gelegen Kamensk-Uralsky. En wat je onderweg allemaal tegenkomt is met geen pen te beschrijven. Tot Moskou is het redelijk om te doen maar het stuk naar het oosten van Rusland was bar en boos. Soms kon je gemiddeld net 50 kilometer per uur afleggen. Als het onderweg zo slecht gesteld is, wat kun je dan verwachten van een circuit gelegen voorbij het Oeral gebergte? Maar woensdag tegen de avond arriveerden we op het circuit. Onze eerste indruk was niet slecht, een prachtige accommodatie en een baan die overal lekker breed was. Wat we de volgende dagen echter meemaakten overtrof onze stoutste dromen.

De Russen blijken daar een motorcross circuit aangelegd te hebben wat zijn weerga niet kent. Men spreekt van een investering van 30 miljoen Euro. Alles was tot in de puntjes verzorgd, een prachtig rennerskwartier, langs het startveld een grote tribune, alles spic en span in orde. Het is eeuwig jammer dat er maar 27 teams kwamen opdagen want iedereen die hier niet was heeft echt iets gemist. Om hier te rijden, om hier te winnen zou een grote eer zijn!

Zaterdags werd de kwalificatiewedstrijd gereden en Sven en ik hadden ons voorgenomen om alles uit de kast te halen. We wisten dan ook te winnen en op een prachtige tweede plaats onze Russische vriend Evgeny Scherbinin op zijn WSP-Zabel. Het kon niet op voor de 8000 (!) toeschouwers die zaterdags al langs de baan stonden.

De zaterdagavond stond in het teken van een rijdersvoorstelling in de stad. We werden als ware helden onthaald en het hele gebeuren was omgeven met veel show en muziek en een spectaculaire landing van para’s van het Russische leger afkomstig van een nabijgelegen kazerne. Ook was een brok nostalgie niet vergeten want er stonden een paar antieke maar ogenschijnlijk hagelnieuwe Ural crosszijspannen opgesteld, dezelfde machine waarmee ooit Sergei Scherbinin, de vader van Evgeny, naar Europa trok.

En toen kwam zondags de wedstrijd. Men spreekt van 15.000 toeschouwers, in ieder geval hebben we zelden op een evenement zoveel publiek gezien. Sven was die dag jarig, hij werd 44 jaren jong. Pijn of geen pijn, op zijn verjaardag wilde hij alle energie uit zijn lijf persen om te zegevieren in een van de meest indrukwekkende zijspancross wedstrijden. En met succes, we wisten beide manche te winnen! Een mooier verjaardagscadeau kon Sven zich niet wensen en hij had nog iets te vieren, dit was zijn 30^e Grand Prix zege samen met mij (met dank aan Dick Wentink voor de gegevens).

Jammer dat Scherbinin volledig faalde voor eigen publiek, de eerste manche kwam hij niet verder dan de negende plaats en de tweede manche lag hij al snel uit de wedstrijd. Wijzelf kunnen terugkijken op een van onze mooiste wedstrijden ooit qua accommodatie en publieke belangstelling.

Met nog twee wedstrijden te gaan hebben we nu precies 80 punten voorsprong op de Letse broers Daiders. Er zijn nog maximaal 100 punten te verdienen dus de kans is groot dat we op 04 september in Denemarken tot wereldkampioen 2011 gekroond worden.

Aan alle zijspancrossers of supporters die er niet bij waren zou ik willen zeggen, deze winter hard sparen en volgend jaar allemaal naar Kamensk-Uralskiy!