Na een dag zondagsrust was het maandag dan zover. Gertie was behoorlijk gespannen, geen wonder, voor hem stond veel op het spel. De start van de eerste manche verliep voor ons vlekkeloos, kopstart en meteen in de eerste ronde konden we een flink gat slaan op de achtervolgers. De tweede plaats was aanvankelijk voor Adriaenssen/van Gaalen maar al snel namen Etienne Bax/Ben van den Boogaert die plaats over. Geen vuiltje aan de lucht voor ons, Gertie deed zijn werk prima en af en toe kon ik even het tempo laten zakken om hem te sparen. Opgelucht en enorm vereerd kwamen wij als eerste over de finish, de eerste 25 punten voor het WK waren binnen en Gertie was overgelukkig met zijn eerste WK zege. En wat nog belangrijker was, hij was na een slopende manche nog zo fris als iets! Er viel dan ook een flinke last van hem af want hij had bewezen dat hij het kon.

Om vier uur volgde de tweede manche en nu was onze start behoorlijk slechter, we kwamen pas als elfde door de eerste bocht. Nu was het erop of eronder. Maris Rupeiks/Kaspars Stupelis namen kopstart, gevolgd door Addriaenssen/van Gaalen. Het circuit lag er gruwelijk zwaar bij met een paar verraderlijke putten en nu moest het gas er flink op en in de tweede ronde lagen we al zesde. Binnen  vijf ronden hadden we de eerste plaats te pakken. Dat had behoorlijk veel kracht gekost en halverwege de wedstrijd merkte ik dat de inspanningen bij Gertie z’n tol begon te eisen maar we wilden die eerste plaats uiteraard niet meer afgeven. Gertie is de laatste ronden tot op zijn tandvlees gegaan maar hij hield stand. Tot de laatste meters putte hij alle energie uit zijn lichaam en toen de finishvlag,  ging bij hem heel even het licht uit. Maar de taak was volbracht, twee mancheoverwinningen in onze eerste Grand Prix. Voor Gertie was het zijn eerst Grand Prix overwinning, een hoogtepunt uit zijn carrière. 

Ikzelf werd er door Dick Wentink even op attent gemaakt dat dit mijn 70e Grand Prix overwinning was. Het is en blijft een prachtige ervaring om een wedstrijd voor het WK te winnen, ook na zeventig keer. 

De dagzege en de leiding in het WK waren dus voor ons maar een leuke bijkomstigheid was het feit dat de eerste twee plaatsen op het podium bezet werden door WSP-teams. Maris Rupeiks/Kaspars Stupelis werden namelijk totaal tweede en staan dus voorlopig ook op die plaats in de WK ranglijst. Momenteel zijn we nog een paar frames aan het opbouwen en dan zijn voorlopig alle bestelingen de deur uit. Eén WSP-KTM wordt zelfs binnenkort verscheept naar Amerika. Er rijden in de States wel wat zijspancrossers rond maar dat stelt niet veel voor. Misschien dat ze bij het zien van zo’n fonkelnieuwe WSP-KTM beginnen te watertanden en dat smaakt vaak naar meer. Onze Russische vriend Scherbinin kon met zijn nieuwe WSP afgelopen wedstrijd nog niet imponeren,evenals Nederland kampioen Peter Steegmans/Sven Verbrugge waarbij tweemaal de koppeling van hun WSP-KTM het begaf. Scherbinin/Kurpnieks hebben behoorlijk wat trainingsachterstand en starten daarom a.s. zondag ook in St. Isidorushoeve waar de derde ronde voor het ONK zijspancross zal plaatsvinden.