Ooit zei voormalig 500cc solocrosser Gerard Rond “er komt een Nederlandse wereldkampioen motorcross”. Wellicht bedoelde hij daarmee zichzelf wat hem overigens nooit lukte maar er kwam inderdaad een Nederlandse wereldkampioen in de motorcross. Dat was in 1981 toen Ton van Heugten samen met zijn bakkenist Frits Kiggen en invaller Sies Hurkmans de wereldtitel in de zijspanklasse motorcross veroverde. Als de kampioen van de hele wereld zette Ton ons land voor het eerst op de wereldkaart als motorcrossnatie. Helaas zat er nooit een tweede wereldtitel meer in voor Ton al was hij er een paar keren erg dicht bij. Het duurde negen jaren voordat het in 1990 Benny Janssen/Frans Geurts van Kessel lukte om de wereldtitel weer naar Nederland te halen. Daar bleef het niet bij want in 1991 volgde het koppel Eimbert Timmermans/Eric Verhagen hen op die het ook nog eens presteerden om in 1992 hun wereldtitel te prolongeren. Daarna leken de vette jaren voor de Nederlanders toch weer voorbij want geen enkel duo had nog aspiraties voor de mondiale titel. Juist in diezelfde periode verschenen bij de MON twee talentvolle kereltjes van 15 en 13 jaar jong aan de start maar niemand sloeg nog acht op hen, of het moest zijn in negatieve zin want ze werden met het nodige hoongelach ontvangen. Het waren de broertjes Daniël en Marcel Willemsen die in 1993, nog maar 17 en 15 jaar jong op een haar na het Europees kampioenschap zijspancross IMBA misten. Niemand kon toen nog vermoeden dat Daniël en Marcel aan het begin stonden van een imposante carrière.

Genoeg tijd doorgebracht bij de amateurs stapten Daniël en Marcel in 1994 over naar de KNMV. Hoewel het zeker niet de bedoeling was om al datzelfde jaar aan de slag te gaan in het WK kwam toch de uitnodiging van de KNMV om in de Grand Prix van Nederland te starten. Die uitnodiging kwam niet vanzelf maar in hun derde ONK wedstrijd behaalden Daniël en Marcel al een manchezege en dan kun je natuurlijk niet ontbreken bij de vaderlandse vertegenwoordiging op de Grand Prix. Er was een klein probleempje omdat Marcel nog niet de noodzakelijke leeftijd van 18 jaar had bereikt en daarom startte Daniël in Lierop met invaller Reinier van Stuyvenberg. Een vierde plaats in de eerste manche en zelfs een tweede plaats in de tweede manche brachten de eerste dertig punten voor het WK. Het bleef dat jaar bij een eenmalig optreden en in de eindstand van het WK werden ze 23^e.

Het geweldige GP-debuut van 1994 kon het jaar daarop niet herhaald worden. Vaak kregen Daniël en Marcel met pech te maken en van de veertien manches in het WK waarin ze aan de start verschenen vielen zij er maar liefst zes uit. De hoogste klassering was een zesde plaats in de Nederlandse Grand Prix in Markelo. Het totaal behaalde aantal punten voor het WK bedroeg nu 48.

De eerste manche van het seizoen in het Tsjechische Kramolin werd door Daniël en Marcel gewonnen en daarmee toonden ze aan dat ze tot de absolute wereldtop waren doorgedrongen. Ook in de volgende Grand Prix die in het Franse Castelnau de Levis plaatsvond kwamen ze de eerste manche winnend over de finish. De tweede Franse Grand Prix vond plaats in Ernee en daar boekten ze door tweemaal een tweede plaats hun allereerste Grand Prix zege. De volgende wedstrijd in Saku, Estland deden ze het nog een keer en dan met nog meer overtuiging door beide manches te winnen. In Kegums, Letland werden ze weer dagoverwinnaar met een tweede en een eerste plaats. Helaas konden ze in het Belgische Rijkevorsel niet starten vanwege een zwaar ongeval in het Duitse Aichwald en in de Duitse GP te Erbach bleven ze tweemaal puntloos. De slotwedstrijd in het Nederlandse Oss werden beide manches door Daniël gewonnen, ditmaal met invaller Sven Verbrugge vanwege blessures van Marcel. In datzelfde Oss behalen de Letten Kristers Sergis/Artis Rasmanis hun eerste wereldtitel als vertegenwoordigers van een nieuwe lichting jonge zijspancrossers. 

Vanwege hun uitzonderlijke prestaties werden Daniël en Marcel door de KNMV onderscheiden met de Ben Majoor Trofee als meest beloftevolle talent.

Vanwege zijn wereldtitel werd Daniël Willemsen door de KNMV beloond met de Hans de Beaufortbeker.  

Na hun succesvolle eerste wereldtitel begon het 2000 bijzonder dramatisch toen Daniël en Marcel als voorbereiding op het nieuwe seizoen betrokken raakten bij een dramatisch trainingsongeval. Marcel Willemsen raakte daarbij gedeeltelijk verlamd en het team Willemsen leek aanvankelijk op te houden bestaan. Maar Marcel vond dat Daniël verder moest gaan met een andere bakkenist en dat werd de Belg Sven Verbrugge. Het seizoen werd gekenmerkt door de naweeën van het zware ongeval en aanpassingsproblemen aan de nieuwe bakkenist. Toch wisten Daniël en Sven de tweede plaats in het WK te bereiken en de wereldtitel ging dat jaar voor de derde keer naar Kristers Sergis. Qua Grand Prix zeges stond Ton van Heugten met 14 nog steeds bovenaan op de ranglijst maar in het Zwitserse Frauenfeld verbrak Daniël Willemsen ook dit record en kwam op 15 Grand Prix zeges.

Ook in 2001 moesten Daniël Willemsen/Sven Verbrugge de hoogste eer aan Kristers Sergis laten die voor de vierde keer wereldkampioen werd. Sergis kwam daarmee op gelijke hoogte met de Zwitsers Hansi Bächthold en Andreas Fuhrer. Qua WK punten stond Jacky Jansen nog steeds als beste Nederlander bovenaan maar in de GP van Estland te Janikeese streefde Daniël Willemsen hem ook op dat gebied voorbij.

Vanaf 2002 was de samenwerking met Sven Verbrugge voorbij en werd de Belg Alfons Eggers zijn nieuwe bakkenist. Helaas moest deze na een paar wedstrijden afhaken en werd het seizoen voltooid met drie andere bakkenisten waaronder wederom Sven Verbrugge en verder Bart Notten jr. en de Belg Dagwin Sabbe. De wereldtitel ging voor de vijfde maal naar Kristers Sergis en werd daarmee absolute recordhouder.

In 2003 trad Daniël Willemsen aan met een nieuwe, jonge bakkenist uit Letland. Velen zetten hun vraagtekens bij de capaciteiten van de onbekende en pas 19-jarige Kaspars Stupelis maar een half jaar later werden ze samen wereldkampioen. Daarmee kwam Daniël Willemsen op gelijke hoogte met Eimbert Timmermans die ook tweemaal wereldkampioen werd. De KNMV besloot Daniël Willemsen vanwege zijn prestaties voor de tweede maal te onderscheiden met de Hans de Beaufortbeker.

Kaspars Stupelis keerde terug naar Letland waar hij de partner werd van Willemsens grootste concurrent Kristers Sergis. Die had op zijn beurt de Belg Sven Verbrugge aan de kant gezet en die keerde terug naar Daniël Willemsen. Ook met Verbrugge bleek Daniël Willemsen oppermachtig en werd voor de vierde keer wereldkampioen. Voor bakkenist Sven Verbrugge en België was dit de eerste wereldtitel zijspancross.

Het seizoen 2007 was een seizoen van superlatieven. De nieuwe Zwitserse bakkenist Reto Grütter had zich in de wintermaanden bijzonder goed voorbereid en vanaf hun eerste wedstrijden waren Willemsen/Grütter oppermachtig. Tijdens de openings Grand Prix in Oldebroek behaalde Daniël Willemsen zijn 50^e Grand Prix overwinning. Het zou in alle opzichten het meest succesvolle seizoen worden want van de zestien manches die het WK dat jaar telde werden er vijftien gewonnen. Alleen tijdens de Grand Prix van Letland ging het even mis. Daniel miste de start en vertrok met een halve minuut achterstand als laatste. Daarna volgde een ongelooflijke inhaalrace om in de slotfase alsnog op de tweede plaats terecht te komen met uitzicht op de overwinning. Maar in het zicht van de haven ging de motor stuk en bleven ze puntloos. Dat was geen beletsel om met grote overmacht wereldkampioen te worden, de zesde voor Daniël Willemsen en bakkenist Reto Grütter mocht zijn land voor het eerst sinds 1995 weer een wereldtitel schenken. Met zes wereldtitels overtrof Daniël Willemsen zijn rivaal Kristers Sergis en daarmee had hij bijna alle records gebroken, alleen qua behaalde WK punten stond Kristers Sergis nog een klein stukje voor.

Na zoveel succesvolle jaren werd 2009 een jaar met voor- en tegenspoed. Aanvankelijk begon het seizoen met de Belg Dagwin Sabbe als bakkenist maar die moest vanwege een knieblessure al na een wedstrijd afhaken. Daarna keerde dan toch weer Sven Verbrugge terug bij team Willemsen en zag het er naar uit dat de achtste wereldtitel moeiteloos zou worden behaald. Maar tijdens een wedstrijd voor het Nederlands kampioenschap in Mill brak Daniël Willemsen zijn been en leek het seizoen verloren. Maar reeds na zes weken zat Daniël weer op de motor, wel had hij drie wedstrijden om het WK moeten missen maar stond desondanks nog steeds aan de leiding. Maar de rentree kwam te vroeg, in Denemarken moest Daniël uitgeput het tempo laten zakken en raakte hij de leiding om het WK kwijt. De volgende wedstrijd in het Russische Penza werd alle energie en doorzettingsvermogen bij elkaar geschraapt en wist hij toch weer beide manches te winnen. Maar zijn lichaam was teveel gehavend door de beenbreuk en operatie om de resterende wedstrijden succesvol af te ronden en de eer om de wereldtitel moest worden gelaten aan de Belg Joris Hendrickx.   

De plannen om in 2010 te gaan rijden met de jonge Oekraïense bakkenist Roman Vasyliaka strandde al in een vroeg stadium toen die een gecompliceerde polsbreuk opliep. In allerijl werd een nieuwe bakkenist gezocht en dit keer was het plaatsgenoot Gertie Eggink die Daniël, althans voorlopig, zou bijstaan. Geheel onvoorbereid stapte Eggink bij Willemsen in het zijspan en hun resultaten waren wisselvallig. Maar Eggink wist zich ondanks conditionele problemen razendsnel aan te passen aan het tempo van Willemsen en ze maakten een goed kans om wereldkampioen te worden. Toch ging het niet altijd van een leien dakje en tot tweemaal toe raakte Gertie Eggink volledig uitgeput tijdens een wedstrijd om het WK waardoor ze een minimale voorsprong in het WK klassement net zo snel weer kwijt raakten. Met nog twee wedstrijden in het vooruitzicht stonden Willemsen/Eggink 13 punten achter op de leiders Hendrickx/Liepins en tot overmaat van ramp kreeg Eggink op doktersadvies een onmiddellijk verbod op wedstrijdsport opgelegd. De laatste twee wedstrijden werd de plaats van Eggink ingenomen door de Belg Dagwin Sabbe en tijdens de finale in het Duitse Rudersberg wisten Willemsen/Sabbe beheerst rijdend voldoende punten bij elkaar te rapen om voor de achtste keer wereldkampioen zijspancross te worden.

En in 2010 is het laatste record gebroken, door de achtste wereldtitel van Daniël Willemsen staat ons land met twaalf wereldkampioenen zijspancross op gelijke hoogte met Zwitserland dat ook twaalf maal een wereldkampioen zijspancross heeft voortgebracht.