Terugblik seizoen 2011

Op 21 oktober gaan wij in Lochem een groot feest bouwen ter ere van onze negende wereldtitel zijspancross. En dan kunnen we alweer een bijzonder succesvol jaar afronden.

Laat ik eerst nog even de gebeurtenissen van het afgelopen seizoen de revue passeren.

Het had het jaar moeten worden met mijn nieuwe bakkenist uit Oekraïne, Roman Vasyliaka. In de wintermaanden onderging hij een bijzonder harde en zware training en we waren vol goede moed dat we dit jaar samen tot successen zouden komen. Maar kort voor de eerste Grand Prix raakte Roman geblesseerd en moest ik hals over kop op zoek naar een vervanger. Een kort gesprek was voldoende om opnieuw Sven Verbrugge te contracteren als bakkenist. Sven liep eind 2010 een ernstige beenbreuk op maar wist zich op miraculeuze wijze binnen korte tijd weer helemaal terug te knokken. Sven was er dan ook direct helemaal klaar voor en onze eerste wedstrijd samen in Valkenswaard werd meteen een succes.

Snel daarna volgde in Oss de eerste wedstijd voor het WK. En ook daar leken we tweemaal op een overwinning af te stevenen ware het niet dat we tweemaal met mechanische pech te maken kregen. Belangrijker was dat het vertrouwen tussen ons er weer helemaal was en we vol goede moed aan het WK konden beginnen.

De volgende drie Grand Prix in Frankrijk, Zwitserland en Oekraïne lieten we dan ook telkens een dubbele manchezege optekenen. Een wedstrijd om het ONK in Emmen leek even een einde te maken aan onze euforie toen Sven zwaar geblesseerd raakte aan zijn schouder tijdens een valpartij. Gelukkig was de volgende wedstrijd om het WK pas vier weken later zodat Sven alle tijd kreeg om te genezen. In het Franse Brou wonnen we bij de eerstvolgende Grand Prix de eerste manche maar moesten we de tweede manche een keer genoegen nemen met een tweede plaats omdat Sven toch nog enige last had van trainingsachterstand.

De volgende Grand Prix was in Polen en daar scoorden we wederom een eerste en tweede plaats. Maar ditmaal was onze voldoening veel groter dan dat we beide manches gewonnen zouden hebben. De tweede manche vertrokken we namelijk als allerlaatste en wisten we na een dik halfuur knokken alsnog aan het achterwiel van de leiders te komen. Die deed in de laatste ronde alles wat mogelijk was om ons van de overwinning af te houden maar het feit dat we alle 28 combinaties hadden ingehaald gaf ons zeer veel voldoening.

Daarna volgde België, voor Sven een thuiswedstrijd maar tevens een wedstrijd in het hol van de leeuw. Nog nooit is de tegenstand uit België zo groot geweest, zowel wat betreft het aantal als de kwaliteit van de duo's. Toch wisten we ook daar beide manches te winnen. We konden voorzichtig gaan denken aan de wereldtitel maar opnieuw werd onze droom even ruw verstoord. In een onschuldige wedstrijd om het Belgisch kampioenschap trad Sven op als bakkenist bij Christian Corthout en raakte betrokken bij een zware valpartij direct na de start. Sven werd meerdere malen door een aantal combinaties overreden en werd met zwaar rugletsel naar het hospitaal vervoerd. Het was meteen duidelijk dat ik voorlopig geen beroep meer op hem kon doen en met de Duitse Grand Prix in het vooruitzicht stond ik voor een ernstig probleem. Geluk bij een ongeluk was dat de Tsjechische rijder Tomas Cermak geblesseerd was en zijn broer Ondrej bereid was mij bij te staan. Ondrej heeft ons fantastisch geholpen, hij is een van de vijf topbakkenisten ter wereld en had niet de minste moeite om zich aan mijn tempo aan te passen en samen wonnen wij beide manches in Duitsland.

Daarna volgde de drieluik Letland, Estland en Rusland. De Russische Grand Prix was in het verre Kamens-Uralskiy en gold daarmee als de allereerste zijspancross Grand Prix in Azië.

We vertrokken met een volgeladen DAF truck vanuit Lochem voor een reis van vier weken. Onzekere factor was Sven Verbrugge die alles in het werk wilde stellen om onze trip tot een succes te maken maar nog zeker niet 100% hersteld was van zijn zware rugblessure. In Letland verliep het dan ook allesbehalve soepel. De hoge temperaturen in combinatie met de trainingsachterstand noopte Sven om het kalmer aan te doen. Beter heelhuids over de finish dan helemaal niet finishen. Zo konden we met een vijfde en veertiende plaats de schade toch nog enigszins beperkt houden.

Een week later stonden we in Estland aan de start. Sven was naar huis gevlogen om zich nog eens flink laten verzorgen maar in Estland ging het al bij de training voor geen meter. Sven was diep teleurgesteld en besloot 's avonds alle tape van zijn ribben te verwijderen zodat hij beter kon ademen. Dat had effect op zondag en we konden redelijk meekomen. Met een zevende en vierde plaats sprokkelden we toch weer redelijk wat punten bij elkaar.

Daarna volgden nog twee wedstrijden, Denemarken en Duitsland. We hadden inmiddels 80 punten voorsprong op de concurrentie dus als we er na Denemarken nog 50 overhielden waren we wereldkampioen. Het moet gezegd worden dat het in Denemarken allesbehalve soepel verliep. De spanning was groot en er was er nog even paniek toen we in de eerste manche met pech uitvielen. Ook de tweede manche speelde de spanning een (te) grote rol en kwamen we niet verder dan een vijfde plaats. Maar dat was wel voldoende om de negende wereldtitel veilig te stellen!

Een week later was de slotwedstrijd in het Duitse Rudersberg. Een van de mooiste banen van Europa, prachtig weer en heel veel supporters langs de baan. Daar wilden we, verlost van alle stress nog een keer geweldig vlammen. Maar er ging van alles mis met als absoluut dieptepunt mijn polsbreuk tijdens de kwalificaties. Einde oefening en zondags konden we de wedstrijd als toeschouwer en als kersverse wereldkampioen bijwonen. De polsbreuk betekende ook een definitief einde van mijn crossseizoen. De landenwedstrijd en de laatste wedstrijd om het ONK op mijn thuiscircuit in Harfsen moest ik jammer genoeg aan me voorbij laten gaan. Spijtig dat het einde van het seizoen minder euforisch is verlopen maar alles bij elkaar kunnen we terugzien op een prachtig seizoen.

Onze DAF truck heeft weer 42.000 kilometer meer op de teller staan en bracht ons probleemloos door heel Europa en Azië.

Als ik nog even terugkijk op het afgelopen seizoen dan mogen we zeker trots zijn op onze behaalde resultaten en ben ik daarmee ook heel veel mensen dank verschuldigd.

Daarom nog een dankwoord aan allen die mij afgelopen seizoen hebben gesteund. Met wie moet ik beginnen?  Laat ik dan toch maar beginnen met de man(nen) die afgelopen seizoen bij mij in de kar stonden. Spijtig voor Roman Vasyliaka dat zijn droom niet is uitgekomen. Hij heeft er hard voor geknokt en veel afgezien maar uiteindelijk was hij er toch nog niet klaar voor. Dat Sven Verbrugge op stel en sprong mij uit de nood hielp is grote klasse van hem. Hij is ondanks zijn 44-jarige leeftijd nog steeds een super bakkenist op wie ik volledig kan vertrouwen. En de manier waarop hij dit jaar zijn werk heeft gedaan verdiend ongelooflijk veel respect. Tweemaal een zware blessure waardoor hij heel veel pijn heeft geleden maar desondanks hield hij stand in het zijspan en dat doen hem heel weinig mensen na, daar ben ik van overtuigd.

Echter, alleen een goede rijder en bakkenist is nog geen garantie tot succes. De motor mag je ook niet in de steek laten en daarom een welgemeend woord van dank aan de monteurs. René Boon is gewoon een supermonteur, dat wist ik al langer maar ook dit jaar heeft hij onze machine steeds tot in de puntjes verzorgd. René kreeg dit jaar assistentie van Johnny Ankersmit, geen onbekende voor ons maar dit jaar heeft hij weer voor het eerste een heel seizoen voor ons gewerkt. Johnny is een super fijne vent die werkelijk alles voor het team regelt. En datzelfde geldt voor Igor, hij heeft ook zo zijn speciale eigenschappen die ons vooral in Rusland en aan de Russische grens van pas kwamen.

En zeker wil ik mijn liefje Diana niet vergeten. Zij mocht mijn vreugde delen maar zij was er ook voor mij als het weer eens tegen zat. En dat niet alleen, zij is er altijd voor mij, dag en nacht, thuis en op de cross. Maar omgekeerd moet zij het vaak zonder mij stellen omdat ik veel van huis ben. Als we thuiskomen na een lange reis maakt zij de bus schoon en bij wijze van spreke kan ze dan gelijk weer gaan inpakken voor de volgende reis. Diana is in één woord een supervrouw!

Mag ik me excuseren dat ik als laatste de sponsors noem want dat is niet in overeenstemming met hun bijdrage aan ons team.  De sponsorgroep is de kurk waar ons hele team op drijft. Zonder sponsors geen cross. We zijn hun dan ook oneindig dankbaar voor hun bijdrage waardoor we het hele seizoen probleemloos wedstrijden konden rijden. We willen onze erkentelijkheid aan hen zo goed mogelijk  uiten door in de wedstrijden steeds op het voorste plan te presteren.

Naast een terugblik hoort ook een vooruitblik.

En we kunnen u trots vermelden dat we nu reeds de vruchten kunnen plukken van ons succesvol seizoen. Hadden we in de duo's Rupeiks/Stupelis en Scherbinin/Kurpnieks al twee teams binnen de top tien van het WK, de kans is zeer groot dat het volgend jaar nog een paar meer worden. Onlangs hebben Etienne Bax, Ben Adriaenssen en Jan Hendrickx uitgebreid getest op onze WSP en ze waren dolenthousiast over de eigenschappen van de WSP. De kans is dan ook groot dat het merendeel van de top tien in het WK volgend jaar op een WSP zal rijden. Een beter bewijs voor de kwaliteit van WSP sidecars en Willemsen Techniek kun je niet wensen.

Groeten Team Willemsen,