Dit jaar heeft het ons veel moeite gekost om dat te bereiken en dan bedoel ik met name voor bakkenist Gertie Eggink die vaak heel diep moest gaan om aan de eindstreep te komen. En dat klinkt dubbel want het was op een haar na gevild toen Eggink op doktersadvies voor de laatste twee wedstrijden moest afhaken en ik een beroep kon doen op Dagwin Sabbe. Samen met Sabbe hebben we in Rudersberg het karwei afgemaakt en voldoende punten behaald om de wereldtitel 2010 veilig te stellen.

De afgelopen week hebben de monteurs keihard gewerkt om nog even onze WSP-Zabel tot het laatste boutje te controleren en in een geheel nieuwe jasje te steken met voor de verandering een gifgroene outfit. Na de voorlaatste wedstrijd in Denemarken keek titelverdediger Joris Hendrickx tegen een achterstand van 16 punten aan en in twee manches is zo’n achterstand normaal gesproken niet meer te overbruggen. Daarom zag hij zijn laatste kans in allerlei flauwe protesten om ons zodoende via de bureautafel alsnog een hak te zetten. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg dat hij de organisatie verzocht om ons geheel uit te sluiten voor de wedstrijd op grond van ‘onvolledige documenten’. Toen was voor ons de maat vol en hebben we de organisatie verzocht om niet langer op de acties van onze tegenstander te reageren. Het is spijtig dat iemand zich zo moet verlagen tot ‘psychologische oorlogsvoering’ want wij willen alleen maar de wereldtitel op een faire manier op de baan veroveren. Gelukkig hebben wij voor hetere vuren gestaan en hebben ons niet van de wijs laten brengen. Wij hebben onze tijd besteed aan het optimaal prepareren van de motor om eventuele mechanische pech tot het minimum te beperken.

Tijdens de training op zaterdag liep onze WSP-Zabel dan ook als een zonnetje en samen met Dagwin heb ik nog even de puntjes op de i gezet en reden we een aantal supersnelle ronden. Het vertrouwen was volledig aanwezig en later op de dag waren we in groep A als eerste aan de beurt om de kwalificatiemanche te rijden. Peter Steegmans nam met zijn WSP-KTM kopstart en wij bleven hem volgen tot het moment dat we hem op en veilige manier konden passeren om daarna snel weg te rijden van de achtervolgers. Daarna gingen de rijders in groep B van start en die wedstrijd stond geheel in het teken van een felle strijd tussen Joris Hendrickx en onze landgenoot Etienne Bax. Joris wist de manche te winnen maar steeds bleef Bax hem als aan een touwtje volgen.

Een grote schare supporters was naar het prachtige circuit van Rudersberg getrokken en ook het zonnetje deed nog een duit in het zakje om de finale voor het WK zijspancross 2010 tot een topevenement te maken. Zondag klokslag 13.30 uur viel het starthek voor de eerste manche en wij doken als eerste de uiterst nauwe rechterbocht in. Dat was alvast een goed begin al hadden we ons voorgenomen om dan maar voor één keer niet te gaan voor de dagwinst maar alles te concentreren op de wereldtitel. Terwijl het hele veld al uit het zich was verdwenen vertrok Joris Hendrickx als allerlaatste omdat hij zijn zenuwen niet meer de baas was en vroegtijdig tegen het starthek reed. Wij zaten voorlopig dus in een uiterst comfortabele positie. Na een kwartier begon echter Dagwin Sabbe aan te geven dat het tempo lager moest omdat hij vanaf het begin moeilijk in het ritme kon komen en oververmoeid raakte. Dagwin heeft heel veel ervaring maar  is dit jaar amper aan rijden toegekomen. Terwijl wij het tempo lieten zakken was Joris Hendrickx reeds opgeklommen naar de dertiende plaats en zo begon hij toch nog redelijk dicht in de buurt te komen. Met nog tien minuten te gaan gingen achtereenvolgens Happich, Söderqvist, Rupeiks en Bax ons voorbij. Allemaal geen ramp maar bij het ingaan van de laatste drie ronden kreeg zowaar Joris Hendrickx ons in het vizier. Dat was voor Dagwin en mij het teken om er weer een tandje bij te zetten. Dagwin had zich weer kunnen herstellen en met de tanden op elkaar gingen we de laatste twee ronden in en kon Joris Hendrickx geen meter meer op ons inlopen. Weer 16 punten erbij terwijl Joris er 15 verdiende dus onze voorsprong was uitgegroeid tot 17 punten.

Snel rekenwerk leverde ons het volgende scenario op voor de allerlaatste manche van dit seizoen; mocht Joris Hendrickx winnen dan zouden wij aan een twaalfde plaats voldoende hebben om de wereldtitel (terug) te pakken. Ons devies was dan ook, heel houden en geen enkel risico meer nemen. Toch namen we wederom kopstart want de eerste rechterbocht is een uiterst riskante plek waar menig zijspan op z’n kant is gegaan. Joris Hendrickx raakte na een kleine aanrijding met Peter Steegmans meteen in de middenmoot terecht dus hij was opnieuw aangewezen op achtervolgen. De eerste ronde werden we meteen fel op de huid gezeten door Bax, Jan Hendrickx, Happich en Rupeiks.

Om niet onnodig verzeild te raken in felle duels besloten we deze keer onze sportieve plicht te verzaken en de koplopers voorbij te laten gaan. Joris Hendrickx kwam ook weldra aan ons wiel en ook die gaven we ruimbaan. Alle koplopers lieten we gaan totdat we in de middenmoot kwamen waar de duo’s op pakweg 75% van de wereldtop rijden zodat we van hen niets te vrezen hadden. Rijdend op een voor ons vreemde negende plaats dachten we maar aan één ding, alles heel houden en dan maar een keer niet voor de eer. Joris Hendrickx mocht nog één keer als regerend wereldkampioen winnen maar dat lukte hem niet. Hij stuitte op Maris Rupeiks/Kaspars Stupelis die op de tweede plaats zijn WSP-KTM flink de sporen gaf maar op zijn beurt weer de eer moest laten aan Etienne Bax/Ben van den Boogaart. Na een dik half uur kwam de verlossende finishvlag en was onze achtste wereldtitel binnen!!! Op het finishterrein werden we opgewacht door een aantal van onze sponsors die onmiddellijk de champagnekurken lieten knallen. Uiteraard werd ook Gertie Eggink deelgenoot van de feestvreugde want hoe dan ook, het was aan Dagwin Sabbe te danken dat we de wereldtitel in Rudersberg konden behalen maar het leeuwendeel van de punten heb ik met Gertie behaald. Daarom deze keer geen duo op de huldiging maar een trio, Daniël Willemsen/Gertie Eggink/Dagwin Sabbe wereldkampioen zijspancross 2010. Naast onze persoonlijke wereldtitel is het ook de eerste keer dat een wereldtitel is behaald op ons merk WSP (Willemsen Sidecar Products).

Het WK seizoen 2010 zit er op en ondanks alle tegenslagen hebben we nooit de moed verloren. Daarom wil ik vanaf deze plaats mijn hele team enorm bedanken voor hun inzet in het afgelopen moeilijke seizoen. En daarnaast onze trouwe sponsors die het allemaal weer hebben mogelijk gemaakt dat we een heel jaar kriskras door Europa konden reizen op jacht naar succes. Helaas konden we onze achtste wereldtitel geen extra luister bij zetten met een 75^e Grand Prix zege maar laten we het maar op houden dat u dat record nog van ons tegoed heeft.

 

Met vriendelijke groet,

Team Willemsen.

Daniël in het programma Sparren van TV Gelderland met nog een prachtige groene glans in zijn haar.
Artikel in:  De Stentor ......... De Telegraaf